Αδικώντας τον ίδιο της τον εαυτό

Περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαις. Μια φράση που αντικατοπτρίζει την φετινή απογοητευτική πορεία για την ομάδα της Arsenal. Μια χρονιά που η μάχη για την τέταρτη θέση είχε χαθεί περίπου δέκα αγωνιστικές πριν καν ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα της Premier league. Ένας πόλεμος τελειωμένος και όχι μια μάχη και αυτό γιατί ο τσαλακωμός της Άρσεναλ δεν λέει να τελειώσει. Με τον ίδιο προπονητή που πριν μια 15ετια η Άρσεναλ διένυε μια εκπληκτική χρονιά , σηκώνοντας στον ουρανό του Highbury το τρόπαιο του πρωταθλήματος και μάλιστα αήττητη , τα δυο τελευταία χρόνια κάνει μια συνεχόμενη ποδοσφαιρική κοιλία

Αναρωτιέσαι λοιπόν , πως γίνεται ένας τόσο σπουδαίος προπονητής όπως ο Arsène Wenger που το όνομα του έχει ταυτιστεί με την ιστορία του συλλόγου να αφήνει την ομάδα του να κατρακυλήσει βαθμολογικά

Δυστυχώς, αυτή η Άρσεναλ δεν είναι τίποτε άλλο από μια επιχείρηση που παραπαίει επειδή το αφεντικό της δεν είναι πλέον άξιο να τη διευθύνει σωστά. Ο κύκλος του Αλσατού τεχνικού έχει τελειώσει εδώ και καιρό και η διοίκηση της ομάδας δεν λέει να το καταλάβει. Ένα γήπεδο να ωρύεται για την απόλυση , αεροπλάνα να πετάν με πανό ‘’wenger out’’ και η διοίκηση αμέτοχη στο ζήτημα αυτό

Η φετινή της πορεία είναι απογοητευτική τόσο αγωνιστικά όσο και εξωαγωνιστικα. Η φυγή του Alexis είναι απόλυτος λογική , καθώς βλέπει πως η ομάδα δεν έχει μελλοντικές αξιώσεις είτε για το πρωτάθλημα Αγγλίας είτε για την κατάκτηση του Champions league , ενώ στα 335km μακριά η ομάδα του Mourinho του υπόσχετε μελλοντική καταξίωση στην καριέρα του όπως είχε κάνει και στον Van Persie.

Η Arsenal έχασε τον Alexis και είναι στην 6η θέση του πρωταθλήματος , το ερώτημα είναι πως μπορεί να σωθεί η φετινή χρονιά; Η απάντηση είναι μόνο με την κατάκτηση του Εuropa league που φαίνεται σαν όαση μέσα στον κατακλυσμό , αλλά και αυτό να συμβεί πάλι δεν θα διορθωθεί το αγωνιστικό πρόσωπο της Άρσεναλ. Η ομάδα χρειάζεται μια ανανέωση φιλοσοφίας και ένα κλίμα αισιοδοξίας και νικητή ταυτόχρονα. Το πρόβλημα δεν είναι η αγωνιστική κατάρρευση αλλά το μελλοντικό σχέδιο για επιτυχίες που είναι ανύπαρκτο!

Υποδομές υπάρχουν , μια τρομακτική ποδοσφαιρική νοοτροπία υπάρχει, το ρόστερ υπάρχει και σε αυτό φρόντισε να βάλει το χέρι του ο Wenger. Το κίνητρο όμως λείπει! Δεν λέμε ότι μπορεί αυτή η ομάδα να ξαναγίνει η Άρσεναλ του 2003 , ούτε να ξανά έρθουν παίκτες όπως Dennis Bergkamp, Patrick Vieira, Robert Pirès, και ο Thierry Henry αλλά και χωρίς αυτούς η Άρσεναλ έχει την ιστορία , έχει την φανέλα και τους οπαδούς δίπλα στην ομάδα και μπορεί να ξαναφτάσει σε τέτοιο επίπεδο για να διεκδικεί και αυτή με αξιώσεις το πρωτάθλημα Αγγλίας. Είναι κρίμα ομάδες που έγιναν με κόπο και ιδρώτα και έκτισαν την ιστορία τους τουβλάκι τουβλάκι στην πάροδο του χρόνου να αδικούν τον εαυτό τους και ομάδες που έγιναν σε ένα βράδυ να τις προσπερνούν σαν σταματημένες